De stillevens van Sasja Wagenaar (1959) danken hun originaliteit aan de inbreng van eigentijdse elementen binnen een klassieke beeldtaal. Wagenaar speelt met de afmetingen van de objecten en zij bouwt haar composities vanuit het licht of juist vanuit het donker op. Soms zijn haar stillevens minimalistisch van aard en is slechts een object afgebeeld; soms kiest ze ervoor een extra dimensie aan de compositie toe te voegen door het stilleven te plaatsen op een rijke stof waarvan het opvallende patroon een eigen leven lijkt te leiden. Ritme en ruimte zijn telkens van fundamenteel belang. Bijzonder is ook het soms grote formaat waarop de stillevens geschilderd zijn; door de objecten groter dan levensgroot af te beelden, ontstaat een nieuwe ervaring van datgene wat is afgebeeld.
