De schilderijen van Ton Bouchier (1950) hebben een vreemd en ondoorgrondelijk karakter. Er zijn mensen op aanwezig, meestal mannen. Ze staan voor een muur of zitten aan een tafel. Ze wachten ergens op, denken over iets na of kijken ergens naar. Ze lijken, soms met een zekere weemoed, te berusten in de dagelijkse, weinig verheffende realiteit van het bestaan.
Bouchier schildert de robuuste vormen van de figuren tegen een achtergrond van enkele kleurvlakken. Door de schetsmatige begrenzing en de fraaie nuancering van de kleuren werkt deze verdeling van het oppervlak nergens statisch. Soms worden de kleurvelden verlevendigd door stempelachtige, decoratieve patronen. De schilder brengt de verf op met een paletmes in meerdere lagen. Hier en daar krast hij contourlijnen in. Hij toont zich in zijn schilderijen een uitgesproken colorist. De keuze van de kleuren en de directe, ongepolijste techniek versterken het monumentale karakter van de figuren.
Bouchier werkte aanvankelijk in een fotorealistische stijl. Deze stijl kon onvoldoende uitdrukking geven aan zijn persoonlijke belevingswereld. De meer expressionistische werkwijze van zijn huidige werk geeft hem die mogelijkheid wel. Een mogelijkheid die hij ten volle benut.
Tom Bouchier(1950) paintings have a strange and unfathomable character. There are people present, usually men, standing in front of a wall or sitting at a table. They are waiting for something, thinking about things or looking at something. They appear to be resigned to the daily unedifying reality of existence, sometimes a little melancholic.
Bouchier paints the robust forms of these figures against a background of singular colour schemes. The surface division is not in the least bit static due to the schematic borders and the beautiful differentiation of the colours. The areas of colour are sometimes enlivened with decorative, stamp-like patterns. The artist uses a palette knife to apply several layers. He then scores the outlines here and there. He demonstrates in his paintings that he is a striking colourist. His choice of colours and direct, unpolished technique strengthens the monumental character of the figures.
Bouchier worked initially in a photo-realistic style but he was unable to give enough expression to his personal perception of the environment using this style. The more expressionistic method of working in his present work gives him this opportunity. An opportunity that he uses to the utmost extent.
