Hans Emmelkamp (1947) wil in zijn schilderijen uitersten verenigen. Hij zoekt naar een balans tussen ingetogenheid en uitbundigheid, tussen figuratie en abstractie. Eenheid en perfectie zijn kernwoorden in het vocabulaire van deze kunstenaar. Door telkens te waken voor dit evenwicht, resulteert zijn uiterst zorgvuldige ordening van de objecten onderling niet in starre composities. De sfeer die van zijn werk uit gaat is juist poëtisch en speels. Emmelkamp reduceert de vormen van bijvoorbeeld huizen en vazen tot hun essentie, en rangschikt deze zodanig dat het niet meer om de oorspronkelijke functie van de afzonderlijke voorwerpen gaat maar om de presentatie van het geheel. De verfhuid van zijn werk is gelaagd opgebouwd, zodanig dat de onderliggende kleuren door de bovenste laag heen komen. De dieptewerking die dit tot gevolg heeft, staat in contrast met de vlakke presentatie van de voorwerpen die daartegen afsteken. Van het uiteindelijke resultaat gaat telkens een innerlijke harmonie uit waarbij stilte, rust en harmonie de boventoon voeren.
