De heldere en overzichtelijke schilderijen van Dorus Brekelmans (1972) onthullen de grafische achtergrond van deze kunstenaar. Volgens zorgvuldig gekozen ritmes bouwt hij zijn werken op en over de compositie is goed nagedacht. De bijzonder geproportioneerde mensfiguren doen zachtaardig aan, en lijken telkens in evenwicht met zichzelf. Hun grote handen, volle armen en aanwezige postuur bevestigen hun bestaan. Een "luchtruimverkenner", een man met een zwembandje om of een man die geintrigeerd kijkt naar het vogeltje dat op zijn vinger zit; allemaal lijken ze zorgeloos op te gaan in het moment. Doordat de achtergrond volgens vaste patronen en in monochrome vlakken is ingevuld, steken de felle kleuraccenten van bijvoorbeeld de kleding van de mensfiguren of het kleine vogeltje duidelijk af. Zonder een diepere betekenis te willen overdragen, wil de kunstenaar naar eigen zeggen ˜een klein verhaal in beeld" vertellen. De onbezorgdheid die van deze vertellingen uitgaat, wordt bevestigd in het eenvoudige, heldere en overtuigende kleurgebruik.
