De abstracte doch naar de waarneembare werkelijkheid verwijzende composities op de schilderijen van Marlène Von Dürckheim (1945) zijn doordacht en uitgebalanceerd. Deze Zuid-Afrikaanse kunstenares benadert de schilderkunst op intellectuele wijze. Zij streeft ernaar de natuurlijke verschijning der dingen te ordenen door het onderwerp van haar werken te harmoniseren. Tijdens dit proces denkt Von Dürckheim vooral in vorm, kleur en lijn. De fundamentele functie die de vormentaal heeft in haar werk, uit zich in de zeggingskracht van haar overtuigende composities. Daarbij is Von Dürckheim meester in het hanteren van de olieverf. Door deze daadkrachtig maar gevoelig laag over laag op te brengen, weet zij de verfhuid een haast vibrerende textuur te geven.
