Het abstracte werk van de Italiaanse schilder Maurizio Piovan (1953) suggereert een ruimtelijkheid zonder grenzen. Piovan vertaalt persoonlijke herinneringen en gedachten naar geometrische vormen en kleurvlakken. De ritmiek in zijn werk is harmonieus en doet denken aan een muzikale compositie. Om de grenzeloosheid van de emotionele wereld visueel te benadrukken werkt hij graag op groot formaat. Omdat elke verwijzing naar de waarneembare realiteit in zijn abstracte composities ontbreekt, wordt de associatie van de kijker in gang gezet. Piovan probeert de beschouwer ertoe aan te zetten “voorbij zijn herinnering” te kijken, zodat de beleving van datgene wat hij voor zich ziet directer wordt. Van ver weg trekken vooral de kleurvlakken en hun onderlinge rangschikking de aandacht, terwijl detaillering in structuur en lijnvoering zichtbaar wordt van dichtbij. Met zijn formele benadering van de schilderkunst wil Piovan een universele harmonie verbeelden, waarbij hij kleur inzet als bindend element.
