De door Marjolein van Haasteren (1967) geschilderde steden zijn archetypes. Ze vertegenwoordigen metropolen zoals deze eruit zien in haar verbeelding, maar geweest is ze er niet. Ook de toeschouwer denkt deze steden te herkennen omdat ze een beroep doen op het collectieve geheugen, maar in werkelijkheid is deze herkenning enkel gebaseerd op associaties. Van Haasteren brengt verstilling en beweging samen. De herinnering - in dit geval aan een ervaring die nooit daadwerkelijk is opgedaan - ligt aan de basis van haar werk. Van Haasteren kiest er bewust voor te schilderen met een zwart-wit pallet, omdat daardoor de nadruk op vorm en contrast wordt versterkt. Licht speelt een cruciale rol in de verbeelding van deze fictieve steden. Soms schildert Van Haasteren deze in vogelvluchtperspectief, afstandelijk en overzichtelijk, soms hanteert zij de menselijke schaal door in te zoomen op een auto of een ander detail.
