Haar fascinatie voor de dynamiek van de metropool deed Eline de Jonge (1961) op toen zij enige tijd in New York studeerde. Ook later woonde zij zeven jaar lang in deze stad. De energie van zich bewegende mensenmenigten en telkens veranderende straatbeelden zijn een onuitputtelijke inspiratiebron. De architectuur van de stad en de mensenmassa’s die zij herbergt brengt De Jonge op haar doeken op dynamische wijze samen. Zij schildert series waarin bijvoorbeeld scènes op het Grand Central Terminal of straatscènes met rijdende taxi’s centraal staan. Het spel dat de lichtval op zonnige dagen met de schaduwen van mensen en gebouwen speelt, heeft een grote rol in haar werk gekregen. De lijnenstructuur die hierdoor ontstaat, geeft haar schilderijen een gevoelige dramatiek. Meestal kiest De Jonge voor een standpunt vanuit de hoogte en van zekere afstand. Hiermee wordt overzicht over de pleinen en straten verkregen en wordt de werking van de door het vaak lage licht gecreëerde schaduwen des te intenser in beeld gebracht.
