De tijd lijkt bevroren op de panelen van de Colombiaanse schilder Homero Aguilar (1953). Aguilar toont ons de ruimte in een ruimte. Op diverse manieren openbaart elk vertrek weer een uitzicht op een andere realiteit. Door vensters zien we vergezichten, in spiegels reflecties van imaginaire werelden. Zelfs voor de kijker onzichtbare vensters worden gesuggereerd door het erdoorheen vallende zonlicht dat weerkaatst op een muur. Als in een labyrint is het voor de toeschouwer niet duidelijk welke ruimtes “echt” zijn, welke gereflecteerd, en welke opgewekt door een illusie. Aguilar gebruikt zijn ultieme beheersing van perspectief om perspectivisch onmogelijke composities te creëren. De desoriëntatie die dit in eerste instantie oproept, maakt snel plaats voor een sensatie van verstilling. De vraag naar wat gezien wordt verliest aan relevantie en de eigenlijke betekenis van het werk wordt voelbaar. Aguilar brengt de kijker in een vervreemdende maar toch herkenbare wereld die grenzeloos is en waar een vredige harmonie heerst.
