In zijn op de natuur gebaseerde abstrakte schilderijen probeert Russell Frampton (1961) uitdrukking te geven aan het karakter van het landschap zelf, door deze gelaagdheid en textuur te geven. Met collages en kleine, gedetailleerd getekende vlakken bouwt hij beelden op waarin niet alleen formele compositorische elementen een rol spelen, maar waarin ook de mogelijkheden van het schilderen zelf benut worden.
Zijn tijd als schilder brengt Frampton verdeeld door in een studio in het centrum van Devon en in een werkplaats in het westen van Engeland. Daar ontstaan veel van zijn werken. Frampton is bijzonder geinteresseerd in het licht en de kleuren die voorkomen in ongerepte natuurgebieden. Hij probeert de vele elementen van een specifieke plek in een kunstwerk samen te brengen. Dit doet hij door bijzondere aandacht te geven aan het detail zonder de helderheid van het geheel uit het oog te verliezen. De horizon komt telkens terug in zijn werk. Deze gebruikt hij niet alleen als feitelijke verdwijnlijn, maar eveneens als metafoor voor het evenwicht in de natuur. In zijn schilderijen van binnenruimtes probeert Frampton uitdrukking te geven aan de verfijning van het mondaine leven. Ook hierbij zijn een zorgvuldige rangschikking van kleuren en een grote aandacht voor lichtval essentieel.
In his nature based abstract paintings Russell Frampton (1961) tries to express the character of the landscape itself using texture and stratification. Using collages and small, detailed areas of drawing, he builds images in which not only formal compositional elements play a part but in which the potential of painting itself is utilized.
Frampton divides his time as a painter between a studio in the centre of Devon and a workshop in the West of England. This is where many of his works of art are created. Frampton is particularly interested in the light and colour that appears in unspoilt nature. He tries to combine the many elements of a specific location into one work of art. He does this by paying special attention to detail without losing clarity of the whole. The horizon is a recurring theme in his work. He not only uses it as an actual vanishing line but also as a metaphor for the balance of nature. Frampton tries to express the refinement of fashionable life in his indoor paintings. A meticulous classification of colour and great attention to the way the light falls is essential for this.
