Het in cultuur gebrachte landschap komt telkens terug in het werk van Rob van Hoek (1957). Hoe mooi de wilde natuur ook kan zijn, zij prikkelt de fantasie van Van Hoek niet zoals het cultuurlandschap dat kan met zijn patronen, lijnen en ritmes. Braak liggende akkers, bomenrijen langs een weg of een enkele boom op een uitgestrekte vlakte afstekend tegen de blauwe lucht; het zijn de uitgangspunten voor de composities in zijn werk. Ook de horizon is altijd een belangrijk beeldelement, daar zij het vlak verdeelt in twee ruimtes met een heel eigen sfeer. Maar al lijken de wijde blauwe luchten boven de horizon en het land daaronder verschillende werelden te herbergen, samen vormen zij een harmonieus en sereen geheel. Van Hoek brengt de olieverf met de grootste aandacht laag over laag op, waarbij structuur en penseelstreek aan de basis liggen van de vibrerende kleurvlakken waaruit de compositie is opgebouwd. Doordat de aangebrachte verf deels weer weggeschraapt wordt, mengen de kleuren van de onderliggende lagen zich optisch met de later opgebrachte kleuren. Rob van Hoek weet de stilte van het cultuurlandschap voelbaar te maken.
Rob van Hoek (1957) builds up landscapes using shapes and colours. He plays with our sense of perception in his paintings. An abstract composition of horizontal and vertical lines can be changed into a spatial image with the smallest of hints. Using a simple row of small green stains on the horizon, a pattern of coloured surfaces becomes a patchwork of farmland. The surfaces become grass and earth, the stains become trees and the colours determine the light and mood. The perspective has not been adapted in most of the paintings, therefore we can experience flatness and at the same time space. We sometimes tend towards the one and then towards the other, the outcome is not important. The relationship between the lines and surfaces, the shapes and colour determines the harmony of the painting.
Rob van Hoek does not use ordinary materials. He has been working for years, almost exclusively, with oil pastille, which is a physically intense way to work but a more direct way to come into contact with the painting than applying paint. Furthermore, his chosen technique contributes to the atmospheric and transparent character of his paintings.
