De zogenoemde Lo-Res-schilderijen van de Engelse kunstenaar Steven Marshall leggen een bijzondere gelaagdheid bloot. Letterlijk schildert Marshall twee lagen beeld over elkaar, om daarna de bovenste afbeelding volgens een rasterpatroon weer te verwijderen. Zo ontstaat een dubbele werkelijkheid; zowel de onderste als de daaroverheen gezette schildering blijven als zodanig herkenbaar, terwijl hun samenspel voor een vervreemdend effect zorgt. Meestal beeldt Marshall op de onderliggende schildering een aantal mensen af, lopend over een plein en zonder onderling contact, terwijl de bovenste laag vaak abstract en monochroom is. Feitelijk wordt de oorspronkelijke schildering dus onderbroken door het bovenliggende lijnenspel, waardoor een voelbare afstand ontstaat. Het raster heeft echter nog een andere functie: het verdeelt de aandacht van de beschouwer gelijk over het gehele oppervlak van het schilderij. Het grit is bovendien een toespeling op de digitale beeldmanipulatie die vandaag de dag zo dominant aanwezig is; in dat licht ziet de kijker hier een beeld met lage resolutie dat hem uitnodigt de waarheid achter het beeld zelf te ontdekken.
The multi "layered glassworks contain actual space in which figures can eclipse one another. The lo-res paintings use techniques of layering on a single painted surface. Images are painted directly on top of one another and then, through the removal of a grid of paint, submerged images are revealed while the images on top remain readable. Figures are simultaneously transparent and opaque, and elements in the painting can be literally as well as due to illusion further back than others.
The grid serves another function in these paintings. It spreads the image evenly across the entire picture plain, so that the spaces between figures are just as active as the densely populated sections. The negative spaces in the painting aren't voids or lulls, but representations of air or atmosphere.
So the grid is simultaneously a means of creating depth in the paintings and of emphasising their flat surface.
The grid in these pictures alludes to the generation and corruption of imagery through digital technology. This video texture lends an image authenticity, the viewer decides the low resolution image and discovers the truth for himself.
The horizontal and vertical criss-crossing of the grid creates a sense of a woven image or tapestry. If the cooler blues, greens and greys are replaced or augmented by warmer, more homely or decorative colours, the high tech pixel texture of these pictures can give way to the much more domestic aesthetic of gingham tablecloths.
Glassworks
These pictures are created by painting on to front and back surfaces of multiple sheets of glass, which are layered one in front of the other with gaps between to create actual depth. This means that the figures in the picture throw real shadows, which move with any change of light source. The composition of the whole picture, and the relationships between the elements in it, alter with any change in environment and movement of the audience's viewpoint.
If a photograph represents a frozen instant; a narrative painting captures a story in a moment; a film might condense a year or a life into an hour and a half, then these 2 to 3 dimensional pictures approximate a paused VCR, the action slipping back and forth between 2 frames; recent past and immediate future. Not frozen, captured or condensed but suspended and fidgeting.
This is wallpaper with volume; between layers are those loaded seconds of recognition. The cool non-coloured unsurface of the glass lets people hang about, behind, in front, between one another, no longer up to their necks in background. This wallpaper uses moments as motifs.
