De doeken van Jake Baddeley (1964) lijken in techniek en thematiek het meest op allegorische voorstellingen uit de Renaissance. Het is alsof de figuren ons iets duidelijk willen maken met behulp van attributen, symbolen en teksten op banderollen. Maar wie probeert de betekenis van het geheel te achterhalen, tast in het duister. Het is een gedroomd verleden waarin allerlei stukjes uit de westerse iconografische traditie oplichten. Samen vormen ze een mysterieuze nieuwe samenhang. Net als in een droom heeft de combinatie van fragmenten een innerlijke logica die naderhand ongrijpbaar is. Baddeley laat deze vreemde, halfherkenbare wereld ontstaan door eerst een chaos aan schetsjes, zonder tussenkomst van kritische gedachten, aan het papier toe te vertrouwen. De intuitief ontstane ideen worden omgezet in een tekening waarin de essentie van het schilderij in grote lijnen besloten ligt. Tijdens het schilderen met dunne lagen olieverf wordt het beeld steeds verder ingevuld totdat de droom geheel is gevangen.
Opleiding: London University
In subject matter and technique Jake Baddeley's (1964) canvases seem very similar to allegoric performances from the renaissance. It is as if the figures want to get something across to us using attributes, symbols and text on banderols. Yet whoever tries to discover the entire meaning is grasping at straws. It is a dream of the past wherein different pieces of the western iconographical tradition are illuminated. Together they form a mysterious new cohesion. As in a dream, the combination of fragments has an inner logic that is intangible after being viewed. Baddeley brings these strange, semi recognizable worlds to life by putting down on paper a chaos of sketches without intervention of any critical thought. The intuitively created ideas are transposed into a drawing in which the essence of the painting is outlined. During the actual painting, using thin layers of oil paint, the image is carefully filled in until the dream is completely captured.
Education: London University
