Op de schilderijen van Max Schellenbach (1948) staan negentiende-eeuwse villa's tegen een surrealistisch decor van vervuilde industrieterreinen en doodse betonnen hoogbouw. Het zijn verbeeldingen van de visie van de kunstenaar op de verstedelijking en modernisering van Nederland. Veel sfeervolle oude pandjes in de binnensteden verdwijnen en worden vervangen door moderne, onpersoonlijke woon- en werkconstructies. Ook de natuur is veelvuldig het slachtoffer van een tomeloze bouwdrift onder het mom van economische vooruitgang. De vervreemding die hiervan het vervolg is, vormt het belangrijkste thema in het werk van Schellenbach. Zelf heeft hij zijn werk wel omschreven als "eco-realisme".
Een lage horizon, dreigende wolkenluchten en de afwezigheid van mensen zetten de onheilstijding kracht bij. Naarmate de boodschap dwingender wordt, is het kleurgebruik expressiever. Dieppaars en donker oker, oplichtend groen en nachtelijk blauw worden in het palet opgenomen. In een enkel werk is de harmonie nog niet verstoord. Daar zijn de oude huizen nog intact, dragen de bomen blad en is de lucht wolkeloos blauw. Maar in de lange koele schaduwen blijft de dreiging van het verval voelbaar.
On Max Schellenbach's (1948) paintings nineteenth century villas are depicted against a surrealistic décor of filthy industrial estates and deathly concrete high-rise blocks. They are representations of the artist's view towards the urbanisation and modernisation in Holland. Many atmospheric old residences in the city are disappearing and being replaced with modern, impersonal living and working quarters. Nature itself is also often a victim of this unbridled building lust under the guise of economic progress. The alienation that this causes forms the central theme of Schellenbach's work. He has described his work as ˜eco-realistic".
A low horizon, a threatening cloudy sky and the exclusion of people add weight to the tidings of misfortune. The more compelling the message the more expressive the use of colour. Deep purple and dark ochre, lightened green and night blue are mixed on the palette.
In a solitary piece of work the harmony has not yet been disturbed. The old houses are still intact, trees bear leaves and the sky is a cloudless blue. But in the long cool shadows the threat of decay remains tangible.
