Klaas Wiedijk (1953) schildert fijne, uitgebalanceerde stillevens die in techniek en vormgeving aansluiten bij de stilleventraditie van de Gouden Eeuw. Maar in tegenstelling tot wat men wellicht denkt bij het zien van zijn stillevens, namelijk dat het schilderen ervan een rustgevende bezigheid is, vergelijkt de schilder het ontstaan ervan met jagen. Met vluchtige houtskoolstreken wordt de vorm gevangen. Grijze eitempera legt de vage lijnen van de weggepoetste schets vast. Met olieverf jaagt Wiedijk vervolgens op het zwartste zwart, dan op de schaduwen. Wanneer de kleur bepaald is, wordt het wit weg geschilderd. Alleen daar waar het nodig is, blijft de ondergrond zichtbaar. Aanvankelijk neemt hij afstand van het doek maar als het de voltooiing nadert, zit hij er dicht op om alle details exact te kunnen weergeven.
Hoe fijn de stillevens ook zijn in techniek en stofuitdrukking, het gaat de schilder niet om een fotografische manier van schilderen. Kleuren worden in harmonie gebracht, contrasten vergroot of verkleind totdat het beeld op het schilderij in evenwicht is.
Van het zwoegen en haasten om het uitgestalde stilleven te vangen, is niets meer terug te vinden in het schilderij. Daar heerst stilte en rust.
Opleiding: Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam; Hogeschool voor de Kunsten Utrecht, Utrecht
Klaas Wiedijk (1953) paints delicate, well-balanced still-lives that in technique and subject are in keeping with the rich still-life tradition of the Golden Era.
But in contrast to what one might think when viewing his still-lives, namely that the painting in itself is a gentle pastime, he compares it to hunting. He captures the shape with cursory charcoal lines. Grey egg distempers then fixes the vague, rubbed out sketch. Wiedijk then hunts with oil paint for the blackest black and then for the shadows. When the colour has been decided upon he paints away all white areas and only where completely necessary leaves the basecoat visible. At first he sits at a distance from the still-life and when it is almost finished he stands right in front of it to distinguish all the details.
However delicate the still-lives are in technique and substance, it is not the artist's intention to set down a photographic image. Colours are harmonized, contrasts are increased or decreased until the image in the painting is in total balance.
There is no sign of all the labour and haste used to capture the exposed still-life in the painted reproduction. Peace and tranquillity prevail here.
Education: Gerrit Rietveld Academy, Amsterdam; Utrecht School of the Arts, Utrecht
